DESAPARESIDOS, CHAPT 4, Excerpt 2

…

Anu’t anuman, inaasahan na ng mga kasama na malao’t madali, ilalatag sa kanila ni Anna ang mga salitang ito. Wala isa mang nag-angat ng mukha mula sa pagkakatitig sa siga sa harapan nila, sa paanan ng bundok na tinakbuhan nila pagkaraang manganib na suyurin na rin ang lugar ng kanilang safe house. Maghahatinggabi na at nasa harap pa sila ng siga. Hindi sila makatulog sa ginaw.

“Gusto kong paniwalaan ang balita na nakaligtas ang anak ko.”

Tumingin si Jinky kay Anna. Hindi sila nag-uusap sa loob ng nakaraang ilang araw para siguro kunwari, tanggap na nila ang nangyari. Saglit pang nag-alala si Anna na baka si Jinky pa ang unang sumalansang sa kagustuhan niyang bumaba. Pero iba ang naging sagot ni Jinky:

“Gano’n ang balitang nakarating sa ibang yunit.”   

Nakahinga siya nang maluwag. Kitang-kita niya, kitang-kita ng lahat kay Jinky, na tulad niya’y nangangapit din ito sa isang malabong pag-asa.  

“Wala na raw ang asawa ko, dala ang anak ni Ka Leila, nang mangyari ang masaker. Naipuslit sila ng tatay ni Ka Roy bago nangyari ang masaker!”

Wala pa ring sumagot sa mga kaharap. Sana nga, kasama; parang gusto nilang sabihin. Pero hindi pa natin kumpirmado ang balita. Ang tanging kumpirmado natin, pinatay ang buong pamilya ni Ka Roy.

Gayunman, sa kabila ng idealismo ng kanilang panahon, nauunawaan nila sina Anna at Jinky at nangangamba man sila sa seguridad ng dalawa, hindi nila pipigilan ang mga ito sa paghahanap ng katiyakan.

“Gusto ko ring hanapin ang asawa ko,” malumanay at malungkot, at may paghingi ng paumanhin, kasabay na mayroon ding determinasyon sa tinig ni Jinky.

Wala pa ring sumasagot.

Nilisa ng mga mata ni Anna ang mukha ng bawat kaharap. “Bababa ako, mga kasama. Hahanapin ko ang anak ko.”  Itinutok niya ang tingin sa masilab at malangitngit na siga. Tiyak ang malumanay na tinig niya:  “Putang ina nila… hahanapin ko ang anak ko.”

 …